Bir müzik kutusu, çelik bir tarağın dişlerine çarpacak şekilde yavaşça dönen bir diske veya silindire yerleştirilen bir dizi iğne ile tonlar üreten otomatik, genellikle sargılı bir müzik aletidir. Daha karmaşık kutulardan bazıları, metal ayarlı tarağa ek olarak küçük bir tambur ve küçük çanlara da sahiptir. Galli bir besteci, piyanist ve müzik kutuları koleksiyoncusu olan Alec Templeton, bir zamanlar bir müzik kutusunun tonlarının başka hiçbir enstrümanınkine benzemediğini söyledi. En iyi bir mbira karakteri arasında bir yer olarak tanımlandığını söyledi.
Bilinen en eski mekanik müzik aletleri 9. yüzyıldan kalma Bağdat’a kadar uzanır. Flanders’da, 13. yüzyılın başlarında, bir zil sesi, kamları çalıştıran ve daha sonra zillere çarpan pimleri olan bir silindir icat etti. Günümüzde en çok “müzik kutusu” olarak bilinen popüler cihaz, 18. yüzyılın müzikal enfiye kutularından geliştirildi ve başlangıçta ‘carillons à musique’ olarak adlandırıldı. Daha karmaşık kutulardan bazıları, metal tarağa ek olarak küçük bir tambur ve / veya çan da içerir.
Orijinal enfiye kutuları, bir beyefendinin yelek cebine sığabilecek küçük kaplardı. Müzik kutuları, şapka kutusundan büyük bir mobilya parçasına kadar her boyutta olabilir. Yine de çoğu masa üstü örneklerdi. Genellikle saat işçiliği ile güçlendirildiler ve başlangıçta zanaatkar saatçiler tarafından üretildiler. 19. yüzyılda çoğunlukla müzik kutusu üretimi İsviçre’de, güçlü saatçilik geleneği üzerine inşa edildi. İlk müzik kutusu fabrikası 1815 yılında Jérémie Recordon ve Samuel Junod tarafından orada açıldı. Bohemya ve Almanya’da da birkaç üretici vardı. 19. yüzyılın sonuna doğru, bazı üreticiler Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri’nde fabrika açtı.
“Müzik kutusu” terimi, çıkarılabilir bir metal diskin veya silindirin, sesleri doğrudan pimler ve bir tarak vasıtasıyla üretmeden yalnızca bir “programlama” işlevinde kullanıldığı saat cihazlarına da uygulanır.
Müzik kutusunun en parlak döneminde, bazı varyasyonlar bir büyükbaba saati kadar uzundu ve hepsi farklı melodiler çalmak için değiştirilebilir büyük diskler kullandı. Bunlar yaylı ve tahrikliydi ve her ikisi de çan gibi bir sese sahipti. Makineler genellikle İngiltere, İtalya ve ABD’de, İsviçre, Avusturya ve Prusya’da yapılan ek disklerle yapıldı.
19. yüzyılın sonunda ve 20. yüzyılın başında, çoğu müzik kutusu yavaş yavaş yerini, daha yüksek sesle, çok yönlü ve melodik olan oyuncu piyanolarına ve sesleri çalma avantajına sahip olan daha küçük gramofonlara bıraktı. Regina bu cihazların kombinasyonlarını üretti. Artan işgücü maliyetleri fiyatı artırdı ve hacmi daha da azalttı. Artık modern otomasyon, müzik kutusu fiyatlarını düşürmeye yardımcı oluyor.
AnkaraAntika 